Na twee jaar ziekte lijkt het soms alsof een dossier afgesloten worden. Maar bij een slapend dienstverband blijkt dat in de praktijk toch anders te liggen.
In een recente Rotterdamse zaak was de werkneemster per 27 juli 2025 twee jaar arbeidsongeschikt. Vanaf dat moment ontving zij een WIA-uitkering. Werkgever probeerde vervolgens per brief van 21 augustus 2025 de arbeidsovereenkomst met terugwerkende kracht op te zeggen. Dat kan juridisch niet. De opzegging had daarom pas effect op het moment dat de brief de werkneemster bereikte: 21 augustus 2025.

Tussen 27 juli 2025 en 21 augustus 2025 was dus sprake van een slapend dienstverband: de arbeidsovereenkomst liep nog door, maar zonder loon en zonder re-integratieverplichtingen. De werkneemster stelde vervolgens dat zij in die periode wel vakantiedagen had opgebouwd en dat die dus moesten worden uitbetaald.

Over die vraag wordt inmiddels verschillend geoordeeld. Er liggen uitspraken van kantonrechters in Nijmegen, Arnhem, Groningen, Dordrecht en Rotterdam, en ook in de literatuur bestaat geen duidelijke lijn. Daarom wil de kantonrechter een prejudiciële vraag aan de Hoge Raad stellen. In gewone taal: de hoogste rechter wordt gevraagd om duidelijkheid te geven over de vraag of een arbeidsongeschikte werknemer tijdens een slapend dienstverband nog vakantiedagen met loonwaarde opbouwt. 

Waarom is dit relevant? Een slapend dienstverband ontstaat vaak vanzelf, alleen al doordat een ontslagprocedure via het UWV tijd kost en daarna ook nog een opzegtermijn geldt. Bovendien blijven sommige dienstverbanden langer doorlopen, bijvoorbeeld totdat een werknemer zelf om beëindiging vraagt.

Partijen mogen zich in deze zaak eerst nog uitlaten over het voornemen om die vraag aan de Hoge Raad voor te leggen. De kans is dus reëel dat hierover op termijn eindelijk landelijke duidelijkheid komt.

We houden het in de gaten en maken u wakker als er meer nieuws is.

U leest de uitspraak hier.